Copyright 2018 - Nssv FEL

De run in Gendringen 03-02-2018

Dit is allebei jullie eerste run geweest?
Ja dat klopt! Omdat het onze eerste run ging worden hebben we ons ingeschreven voor de kortste, namelijk 5 km. Dan weet je zeker dat je het wel zou kunnen halen. Van andere leden hadden we ook gehoord dat de 5 km run in Gendringen een goede run was om mee te beginnen.

Hoe hebben jullie naar de run toegewerkt?
Lian: Ik probeerde te trainen wanneer het kon, maar ook op tijd mijn rust te pakken. Daarnaast heb ik veel aan mensen gevraagd wat de vereisten zijn bij een recreatieve run.
Anika: Door twee keer per week te trainen. Je merkt het al snel in je handen als je een week niet getraind hebt. Daarnaast probeerde ik ook elk weekend 9 km hard te lopen. Ik heb tien keer de lijst met hindernissen doorgenomen, maar je weet pas echt hoe ze zijn als je de run gaat lopen.
Lian & Anika: Wat ons allebei heeft geholpen waren de tips van Stan, die ooit in de nieuwsbrief van NSSV FEL stonden. Hierin stond een soort checklist van benodigde spullen.

Schermafbeelding 2018 04 09 om 22.01.01

Op de dag zelf, hoe zag jullie dag eruit op weg naar de run?
Lian:  Ik had alle spullen zo'n beetje al de avond van te voren klaargelegd. Op de dag zelf deed ik alvast al mijn sportkleding aan, had een ontbijtje gemaakt en nam dat in een bakje mee de auto in. Ik was wel echt heel nerveus want ik was bang dat ik iets zou vergeten.
Anika: We moesten pas om half 2 beginnen, dus ik had ’s ochtends genoeg tijd om al mijn spullen te pakken en rustig te ontbijten. Daarnaast had ik mijn lunch de dag ervoor al klaargemaakt. Ik werd opgehaald, dus de reis naar Gendringen was al super gezellig.

Wat ging er door je heen toen je aan de start stond van de run?
We hadden er allebei echt super veel zin in! Het was zo gezellig dat we met veel mensen die we kennen konden starten. Maar er waren zeker wel wat zenuwen hoor, want ja, het is toch je eerste run.

Wat vonden jullie de leukste hindernis?
Lian: De allerleukste hindernis vond ik de een na laatste. Dit was een soort stijle wand met een touw waar je overheen moest. Veel mensen vonden dit een erg moeilijke hindernis (misschien door de modder) en kwamen na een paar pogingen er nog niet overheen. Ik had veel zelfvertrouwen en bij de eerste poging lukte het ook meteen. Proud moment. Hierna had ik dus ook nog genoeg energie om de eindhindernis vlotjes te doen.
Anika: Ik denk dat ik de pakladders de leukste hindernis vond. Als de pakladders op het feldje een klein beetje vochtig waren, lukte ze mij al niet. Je weet nooit hoe dat tijdens een run gaat uitpakken, maar ze gingen super goed, waardoor het extra leuk werd. Ik merk wel altijd dat het veel armkracht kost.

Wat vonden jullie de moeilijkste hindernis?
Lian: In het begin was ik een beetje bang voor de eindhindernis, maar achteraf gezien vond ik dat een eitje. Wat ik dan wel de moeilijkste hindernis vond was een simpele swingover met touw over de balk. Huh, hoezo vond je die het moeilijkst Lian? Nou, omdat het touw zo modderig was als een varken en je grip hierdoor niet optimaal was (understatement).

 

Runverslag Zelhem 02-04-2017

Inmiddels is het alweer 2 weken geleden dat er een delegatie FELle leden naar Zelhem is afgereisd, een pittoresk dorpje waar normaal de rust en vrede heerst, gelegen in de Achterhoek. Een paar maanden geleden had ik nog nooit van dit dorpje gehoord, totdat er op een zekere 29 december een appje verscheen met de tekst ‘Yes! De voorinschrijving voor Zelhem is geopend! Schrijf je allemaal in want dit jaar wordt er door de Accie ook weer een weekendje Zelhem georganiseerd!! Bijzijn= meemaken!’ Nou, dat liet ik me geen tweede keer zeggen! Dus nog geen half uur later had ik me ingeschreven voor de 5.5 km run van Zelhem!

Helaas was de overnachting toch iets lastiger te regelen dan verwacht, dus uiteindelijk zijn we pas op die zonnige 2 april met een paar auto’s richting Zelhem gegaan om er een mooie FELle dag van te maken.

Eenmaal in het mooie Zelhem aangekomen voelden we de zon al lekker branden op onze bleke huidjes, het perfecte weer voor een run! Nadat we elkaar allemaal gevonden hadden (we hoefden niet ver te zoeken, zo groot was die parkeerplaats niet) kwam Dennis met de trieste mededeling dat hij vanwege een duimblessure nog niet een volledige run zou kunnen lopen… Nou is Dennis de kwaadste niet en heeft hij ons door de run heen gesupport, waarvoor veel dank!

Rond kwart voor 11 gingen de 8.5 km runners Quintin, Maik, Tjitske, Janne en Derk van start. Onder luidkeels gejoel hebben de 5.5 km runners geprobeerd ze een voortvarende start te geven. Volgens mij hebben we dat doel weten te bereiken. Precies 5 minuten later startte de 5.5 km groep met Sarissa en haar vriend Pieter, Lianne, Roelof-Jan (a.k.a. RSJ), Ellen en ikzelf, waarbij Dennis probeerde deze méga snelle start vast te leggen. De eerste 200 meter liepen we nog gezellig met de 5.5 km groep, maar zodra we door de jungle van Zelhem gingen, waren Sarissa en Pieter er al als een razende vandoor, op naar een goede tijd! Dennis liep met Lianne mee, die na een blessure de draad weer ging oppakken. De eerste paar hindernissen zag ik Lianne en Dennis nog, maar na een 5-voudige apenhang (ja, zo veel! Ik nam de toeristische route…) ben ik ze uit het oog verloren. RSJ, Ellen en ik hadden gezworen aan elkaars zijde te blijven (of ja, zij vooral aan mijn zijde) en samen alle hindernissen te doorstaan.

In de eerste 2 km zat er al een rustpunt in de run. Na snel een glaasje zeer waterige en niet te zuipen limonade achterover te hebben geklokt, gingen we weer verder. De hindernissen vielen qua moeilijkheid erg mee (sorry, over de 8.5 kan ik niet oordelen) en de variatie was erg leuk. Met het warme weer waren de vele momenten dat je weer zeiknatte schoenen kreeg een leuke bijkomstigheid.

Ergens halverwege de run kwam Quintin ons voorbij gesprint, wat een snelheid had hij! Een paar hindernissen verder kwam Maik daarachter aan, ook erg lekker bezig! De andere FELlaards hebben ons ongetwijfeld ook gepasseerd, helaas heb ik niet onthouden wie wanneer voorbij kwam, waarschijnlijk had ik het daar zelf te zwaar voor.

Ellen en RSJ hadden deze run echt energie voor 10 leek het wel, wanhopig probeerde ik mee te komen, wat met veel aanmoediging redelijk lukte. De laatste 200 meter werden mij toch wel erg zwaar, ik had zo’n behoefte aan een simpel stukje banaan of peperkoek… Helaas moesten we het met die ene rustpost doen. Gelukkig had RSJ nog wat reserves over en heeft hij mij als een echte brandweerman nog 50 meter meegedragen, zodat ik op krachten kon komen voor die eindsprint en eindhindernis, waar, jawel, een aantal FELlaards ons de nodige support gaven. Binnen de twee uur waren we allemaal gefinisht, met bandje, een rode blos op de wangen en een vleugje eau d’sloot. Nick en Michelle startten helaas veel later dan de rest, waardoor we hen niet hebben gezien. Maar wat ik begrepen heb is dat Michelle genoten heeft van haar eerste run en dat ze samen met Nick een prima tijd heeft neergezet.

Aan het einde van de dag werd de dag op gepaste wijze afgesloten met een overheerlijke maaltijd verzorgd door de Accie! Het was een geslaagde dag!

 Door: Marlies Fennis

 

Runverslag ’t Stokertje Surivalrun Westerbork 15 januari 2017

Zondag 15 januari stond ’t Stokertje survivalrun van Westerbork op het programma. Met een delegatie van drie koppels en een deelname open RUC zou FEL vertegenwoordigd zijn op deze run. Roelof Jan liep met Jeroen Aaldering de 5 km recreatief, ikzelf met Jeff de 9 km recreatief, dezelfde afstand als Tjitske. Zij liep samen met Ruud, een vriend van d’r die nog nooit gesurvivald had en dit wel even makkelijk dacht te kunnen. Hoe snel zou hij daar op terugkomen...

Na een rit van 2 uur kwamen we aan in een fris Westerbork. Een dunne laag sneeuw lag als een zachte deken over de landerijen, wat het geheel een sprookjesachtige aanblik gaf. Aan RSJ was die schoonheid echter niet lang besteed: hij zat krap in de tijd en kon direct door naar de sporthal om shirts op te halen en om te kleden. Van zijn buddy Jeroen, die op eigen houtje naar Westerbork was afgereisd, was echter geen spoor. Mede omdat de techniek hen in de steek liet (allebei hun telefoon niet opgeladen, de sukkels!) zijn ze elkaar misgelopen en heeft RSJ de run alsnog in zijn eentje gelopen. De stress en frustratie hebben hem echter geen windeieren gelegd want hij heeft de 5 km onder het uur weten te lopen! Een kwartier sneller dan de 5km in Dinxperlo, een hele prestatie en mooi om de vooruitgang te zien. Zo zie je dat wekelijks trainen zijn vruchten afwerpt!

Tjitske en Ruud vertrokken een klein half uurtje later, en om kwart over één was het de beurt aan Jeff en mij om ze in te gaan halen. Voor mij was dit de eerste run na de afmatting in Dinxperlo, dus ik ging enigszins met knikkende knieën de 9 km tegemoet. Nèt op het moment dat we onszelf richting start wilden begeven kwam daar doodleuk een opgewekte Jeroen Aaldering binnenwandelen. Hij bleek al vanaf 10 uur bij start/finish rond te struinen en had RSJ blijkbaar net gemist. Zijn shirt lag gelukkig nog op hem te wachten bij de start, waardoor hij besloot om Jeff en mij te vergezellen. Zijn groene shirt had zo’n beetje van elk jurylid een verbaasde blik en dito opmerking ten gevolge.

Jeroen praatte ons voor de start nog even bij over Iris, die een tijd daarvoor gefinisht was. Zij liep de 13 km open NK RUC, en was nog even doodleuk de avond ervoor wezen boulderen, wat een die-hard. Ondanks deze aanslag op de onderarmen heeft ze drie kwart van de run kunnen lopen zonder verzuring. De opluchting was dan ook groot toen ze bij het start/finish terrein aankwam. Waar ze in Gennep nog moeite had met het schuiven over de balken ging het nu soepel! Uiteindelijk heeft ze het binnen 3 uur gered waarmee ze een mooie 14e plek heeft weten te bemachtigen!

Na wat koukleumen bij de start konden we eindelijk in de eerste swingover. De temperatuur was een graad of 3 en het zonnetje begon zelfs te schijnen, heerlijk! De eerste twee hindernissen, waarin we een autobandje moesten meenemen, gingen top! Jeff was zelfs zo enthousiast dat hij de band de volledige 9 kilometer leek te willen meenemen maar daar stak de jury toch even een stokje voor. Even later mochten we een korte touwtjes swingover overslaan, maar toen Jeff en Jeroen deze hindernis zonder aarzelen meepakten kon ik natuurlijk niet achterblijven. Daar heb ik gelijk een nieuwe techniek aangeleerd voor de bahia: met een aanloop in touw 1 springen, touw 2 en 3 overslaan, en direct touw 4 pakken. In ~3 seconden ben je de hindernis weer uit, hoppaaa!

De eerste file kwamen we tegen bij een banden-apenhang. Wij sloten aan in de kortste rij, maar die stond er met een reden: de banden waren nèt even wat te kort opgeknoopt waardoor het bijna niet te doen was genoeg momentum op te bouwen en de volgende band te grijpen. Hierdoor hing ik na band drie als een dood vogeltje te bungelen boven de grond, maar met wat reglementaire hulp van mijn buddy kon ik toch de volgende band pakken. In het vervolg nemen we deze hindernis net als de triangels: aan de armen onderlangs, zoals Jeroen Aaldering nog even voordeed, mosterd na de maaltijd zeggen we dan.

Na het oversteken van de Borker stroom via monkeybars, onder het genot van een beker bouillon en een stukkie banaan spotten we een FELLE tight en herkenbare gele buff: daar stonden Tjitske en Ruud! De jongen die in de auto nog “hoe moeilijk kan het zijn” verkondigde, wilde toch wel even op zijn woorden terugkomen. Het was een stuk pittiger dan hij had ingeschat! Desondanks hadden ze nog alle hindernissen weten te volbrengen, dus petje af! Bij de eerstvolgende combinatie swingover/apenhang/staplussen merkte ik zelf ook dat ik het begon te voelen in de onderarmen. Na wat leunen tegen het touw, uithijgen en wat masseren uiteindelijk met moeite over de balk geklommen en weer door, want we moesten nog een eind…

Na wat enkele swingovers volgden een combinatie met korte touwtjes/daknet/apenhang/pakplank welke goed gingen, filevorming zorgde voor een korte maar welkome pauze in catcrawl. Daarna volgden een combinatie bahia/steigerbuizen bahia/steigerbuis enteren gevolgd door een glaasje lauwe limonade (heerlijk!) en appel voor wat nieuwe energie. Na wat gekloot met de sneeuw (er is altijd tijd voor gekkigheid!) zagen we RSJ ons tegemoet komen lopen. De 5 km waren voor hem zonder buddy vlekkeloos voorbijgegaan. In Gendringen dus maar eens samen kijken hoe de 9 km gaan! Het laatste stuk van de run bevatte nog een aardige combi: apenhang gevolgd door twee sliertjesgordijnen met daarna triangels. Vervolgens kwamen we nog bij een soort Beltrumse lus (“kiek moar eem”) waarvan de touwen ingesmeerd leken met een dikke laag klei, niet zo fijn om over te stappen…

Jeroen en Jeff konden het niet laten om toch ook nog even een stammetje mee te nemen om verderop aan gort te hakken. Ik heb zelf twee laffe klappen uitgedeeld met de bijl maar vond het eigenlijk ook wel best en wilde, niet wetende dat de finish een paar honderd meter verderop al was, niet onnodig energie verspillen. Ik verwacht dat Jeff om deze reden erop gebrand was het boogschieten voor zijn rekening te nemen. Ik wilde al bijna aanleggen toen meneer begon te roepen dat hij het wel even zou doen want “dan ging het in ieder geval goed”… Om vervolgens de pijl ruim 30 centimeter onder het doel in de grond te laten belanden, de held. Wellicht dat de halve kilo ijs die ik daarvoor op subtiele wijze in zijn thermo mikte hier ook iets nog mee te maken had, maar dat laat ik even in het midden.

Als laatste kwam de indoor eindhindernis: een paar stappen staplussen, wat banden en een kort stukje apenhang tot de bel. Met 1u56 en de 40e plek mocht ik zelf tevreden terugkijken naar mijn tweede run! We waren we alweer onderweg naar de kleedruimten toen we plots Tjitske in de touwen van de eindhindernis zagen hangen! Ruud bleek de handdoek in de ring gegooid te hebben kort nadat we ze ingehaald hadden, maar om hem er niet al te gemakkelijk vanaf te laten komen heeft Tjitske hem gelukkig nog wel een aantal hindernissen in weten te schreeuwen.

Na een welverdiend relax momentje in de hete tobbe en een ijskoud biertje gedronken te hebben in de kantine konden we moe maar voldaan terug naar Nijmegen. Alwaar onze voorzitster de warme maaltijd voor ons klaar had. Een prima einde aan een mooie dag survival. Op naar Gendringen!

Leuke weetjes over survivalrun Westerbork

-          Wist je dat het nummer “Yakety Sax”, beter bekend als de “Benny Hill tune”, het prima doet onder een (versnelde) video van iemand die een survival run loopt?

-          … Dennis eigenlijk geen enkel zinnig weetje over Westerbork te vertellen heeft?

Uitslagen

13km OPEN NK RUC, Dames:

Positie Naam Tijd Bandje
14 Iris Brummelman 02:53:44  

5km Koppel:

Positie Naam Tijd Bandje
14

Roelof Jan van der Horst

Jeroen Aaldering

03:04:23 Netto: 00:56:23

9km Koppel:

Positie Naam Tijd Bandje
40 Jeff Willemsen
Dennis Meeuwsen
Jeroen Aaldering
01:56:12  
117

Tjitske Groenveld

Ruud Nieuwenhuijse

02:30:01

x (Ruud)

 

f t g

Contact

Nijmeegse Studenten Survivalrun Vereniging
Fortis et Liber (NSSV FEL)
 
Bezoekadres: D'Almarasweg 20 Nijmegen
 
Postadres: Heyendaalseweg 141
6525 DW Nijmegen
info@nssvfel.nl